آدم ها دنباله دارند

بابا دوباره سکته کرده ...توی این شرایط و تمام تلاش هایم برای خوب شدن حالش از راه رسیدن یک سکته مغزی, مثل آب سرد ریخت روی سرم . مات و مبهوت دکتر را نگاه میکردم انگار پنج سال یک قالی را روی دار بافته ام و در یک ثانیه آتش گرفته دکتر گفت باید بستری اش کنیم ولی مخالفت کردم . بیمارستان شاید خیلی ها را خوب کرده باشد اما حال خیلی های دیگر را از آنچه که هست بدتر کرده . جواب های سی تی اسکن ته دلم را حسابی لرزاند . حالا فکر میکنم تنها شدن آدم فقط وقتی رنگ حقیقی این لغت کذایی را میگیرد که پدر و مادرت دیگر کنارت نباشند و عده کمی منظور من را متوجه میشوند اینکه هر روز نگ آدم ها دنباله دارند...

تا همین پارسال برایم خیلی مهم بود که اطرافیانم یادشان باشد من کی به دنیا آمده ام , برایم مهم بود یادشان باشد حداقل از راه دور یک بوس کوچولو برایم بفرستند امسال اما همه چیز فرق کرده انگار فوت کردن یک شمع اضافه توی هرسال بی تاثیر هم نیست . یک سالی که گذشت زیادی بزرگم کرد و زیادی بی توقع ........مریض شدن مامان و حال خراب بابا و دعواها و حواس پرتی های هرروزش یک طرف و کارهای مالی و حقوقی که حسابی روی گردنم سنگینی میکند یک طرف.... جایی برای من و دل مشغولی های احتمالی ام نیست فعلا ....جایی برای نگرانی درسی و کاری , جایی برای دویدن و جلب رضایت دوست و دشمن و از همه غم انگی آدم ها دنباله دارند...